The Skylight Room

First Mrs. Parker would show you the double parlours. You would not dare to interrupt her description of their advantages and of the merits of the gentleman who had occupied them for eight years. Then you would manage to stammer forth the confession that you were neither a doctor nor a dentist. Mrs. Parker’s manner of receiving the admission was such that you could never afterward entertain the same feeling toward your parents, who had neglected to train you up in one of the professions that fitted Mrs. Parker’s parlours.

Next you ascended one flight of stairs and looked at the second- floor-back at $8. Convinced by her second-floor manner that it was worth the $12 that Mr. Toosenberry always paid for it until he left to take charge of his brother’s orange plantation in Florida near Palm Beach, where Mrs. McIntyre always spent the winters that had the double front room with private bath, you managed to babble that you wanted something still cheaper.

If you survived Mrs. Parker’s scorn, you were taken to look at Mr. Skidder’s large hall room on the third floor. Mr. Skidder’s room was not vacant. He wrote plays and smoked cigarettes in it all day long. But every room-hunter was made to visit his room to admire the lambrequins. After each visit, Mr. Skidder, from the fright caused by possible eviction, would pay something on his rent.

Then—oh, then—if you still stood on one foot, with your hot hand clutching the three moist dollars in your pocket, and hoarsely proclaimed your hideous and culpable poverty, nevermore would Mrs. Parker be cicerone of yours. She would honk loudly the word «Clara» she would show you her back, and march downstairs. Then Clara, the coloured maid, would escort you up the carpeted ladder that served for the fourth flight, and show you the Skylight Room. It occupied 7×8 feet of floor space at the middle of the hall. On each side of it was a dark lumber closet or storeroom.

In it was an iron cot, a washstand and a chair. A shelf was the dresser. Its four bare walls seemed to close in upon you like the sides of a coffin. Your hand crept to your throat, you gasped, you looked up as from a well—and breathed once more. Through the glass of the little skylight you saw a square of blue infinity.

«Two dollars, suh,» Clara would say in her half-contemptuous, half- Tuskegeenial tones.

One day Miss Leeson came hunting for a room. She carried a typewriter made to be lugged around by a much larger lady. She was a very little girl, with eyes and hair that had kept on growing after she had stopped and that always looked as if they were saying: «Goodness me ! Why didn’t you keep up with us?»

Mrs. Parker showed her the double parlours. «In this closet,» she said, «one could keep a skeleton or anaesthetic or coal «

«But I am neither a doctor nor a dentist,» said Miss Leeson, with a shiver.

Mrs. Parker gave her the incredulous, pitying, sneering, icy stare that she kept for those who failed to qualify as doctors or dentists, and led the way to the second floor back.

«Eight dollars?» said Miss Leeson. «Dear me! I’m not Hetty if I do look green. I’m just a poor little working girl. Show me something higher and lower.»

Mr. Skidder jumped and strewed the floor with cigarette stubs at the rap on his door.

«Excuse me, Mr. Skidder,» said Mrs. Parker, with her demon’s smile at his pale looks. «I didn’t know you were in. I asked the lady to have a look at your lambrequins.»

«They’re too lovely for anything,» said Miss Leeson, smiling in exactly the way the angels do.

After they had gone Mr. Skidder got very busy erasing the tall, black-haired heroine from his latest (unproduced) play and inserting a small, roguish one with heavy, bright hair and vivacious features.

«Anna Held’ll jump at it,» said Mr. Skidder to himself, putting his feet up against the lambrequins and disappearing in a cloud of smoke like an aerial cuttlefish.

Presently the tocsin call of «Clara!» sounded to the world the state of Miss Leeson’s purse. A dark goblin seized her, mounted a Stygian stairway, thrust her into a vault with a glimmer of light in its top and muttered the menacing and cabalistic words «Two dollars!»

«I’ll take it!» sighed Miss Leeson, sinking down upon the squeaky iron bed.

Every day Miss Leeson went out to work. At night she brought home papers with handwriting on them and made copies with her typewriter. Sometimes she had no work at night, and then she would sit on the steps of the high stoop with the other roomers. Miss Leeson was not intended for a sky-light room when the plans were drawn for her creation. She was gay-hearted and full of tender, whimsical fancies. Once she let Mr. Skidder read to her three acts of his great (unpublished) comedy, «It’s No Kid; or, The Heir of the Subway.»

There was rejoicing among the gentlemen roomers whenever Miss Leeson had time to sit on the steps for an hour or two. But Miss Longnecker, the tall blonde who taught in a public school and said, «Well, really!» to everything you said, sat on the top step and sniffed. And Miss Dorn, who shot at the moving ducks at Coney every Sunday and worked in a department store, sat on the bottom step and sniffed. Miss Leeson sat on the middle step and the men would quickly group around her.

Especially Mr. Skidder, who had cast her in his mind for the star part in a private, romantic (unspoken) drama in real life. And especially Mr. Hoover, who was forty-five, fat, flush and foolish. And especially very young Mr. Evans, who set up a hollow cough to induce her to ask him to leave off cigarettes. The men voted her «the funniest and jolliest ever,» but the sniffs on the top step and the lower step were implacable.

* * * * * *

I pray you let the drama halt while Chorus stalks to the footlights and drops an epicedian tear upon the fatness of Mr. Hoover. Tune the pipes to the tragedy of tallow, the bane of bulk, the calamity of corpulence. Tried out, Falstaff might have rendered more romance to the ton than would have Romeo’s rickety ribs to the ounce. A lover may sigh, but he must not puff. To the train of Momus are the fat men remanded. In vain beats the faithfullest heart above a 52-inch belt. Avaunt, Hoover! Hoover, forty-five, flush and foolish, might carry off Helen herself; Hoover, forty-five, flush, foolish and fat is meat for perdition. There was never a chance for you, Hoover.

As Mrs. Parker’s roomers sat thus one summer’s evening, Miss Leeson looked up into the firmament and cried with her little gay laugh:

«Why, there’s Billy Jackson! I can see him from down here, too.»

All looked up—some at the windows of skyscrapers, some casting about for an airship, Jackson-guided.

«It’s that star,» explained Miss Leeson, pointing with a tiny finger. «Not the big one that twinkles—the steady blue one near it. I can see it every night through my skylight. I named it Billy Jackson.»

«Well, really!» said Miss Longnecker. «I didn’t know you were an astronomer, Miss Leeson.»

«Oh, yes,» said the small star gazer, «I know as much as any of them about the style of sleeves they’re going to wear next fall in Mars.»

«Well, really!» said Miss Longnecker. «The star you refer to is Gamma, of the constellation Cassiopeia. It is nearly of the second magnitude, and its meridian passage is—«

«Oh,» said the very young Mr. Evans, «I think Billy Jackson is a much better name for it.»

«Same here,» said Mr. Hoover, loudly breathing defiance to Miss Longnecker. «I think Miss Leeson has just as much right to name stars as any of those old astrologers had.»

«Well, really!» said Miss Longnecker.

«I wonder whether it’s a shooting star,» remarked Miss Dorn. «I hit nine ducks and a rabbit out of ten in the gallery at Coney Sunday.»

«He doesn’t show up very well from down here,» said Miss Leeson. «You ought to see him from my room. You know you can see stars even in the daytime from the bottom of a well. At night my room is like the shaft of a coal mine, and it makes Billy Jackson look like the big diamond pin that Night fastens her kimono with.»

There came a time after that when Miss Leeson brought no formidable papers home to copy. And when she went out in the morning, instead of working, she went from office to office and let her heart melt away in the drip of cold refusals transmitted through insolent office boys. This went on.

There came an evening when she wearily climbed Mrs. Parker’s stoop at the hour when she always returned from her dinner at the restaurant. But she had had no dinner.

As she stepped into the hall Mr. Hoover met her and seized his chance. He asked her to marry him, and his fatness hovered above her like an avalanche. She dodged, and caught the balustrade. He tried for her hand, and she raised it and smote him weakly in the face. Step by step she went up, dragging herself by the railing. She passed Mr. Skidder’s door as he was red-inking a stage direction for Myrtle Delorme (Miss Leeson) in his (unaccepted) comedy, to «pirouette across stage from L to the side of the Count.» Up the carpeted ladder she crawled at last and opened the door of the skylight room.

She was too weak to light the lamp or to undress. She fell upon the iron cot, her fragile body scarcely hollowing the worn springs. And in that Erebus of the skylight room, she slowly raised her heavy eyelids, and smiled.

For Billy Jackson was shining down on her, calm and bright and constant through the skylight. There was no world about her. She was sunk in a pit of blackness, with but that small square of pallid light framing the star that she had so whimsically and oh, so ineffectually named. Miss Longnecker must be right; it was Gamma, of the constellation Cassiopeia, and not Billy Jackson. And yet she could not let it be Gamma.

As she lay on her back she tried twice to raise her arm. The third time she got two thin fingers to her lips and blew a kiss out of the black pit to Billy Jackson. Her arm fell back limply.

«Good-bye, Billy,» she murmured faintly. «You’re millions of miles away and you won’t even twinkle once. But you kept where I could see you most of the time up there when there wasn’t anything else but darkness to look at, didn’t you? . . . Millions of miles. . . . Good-bye, Billy Jackson.»

Clara, the coloured maid, found the door locked at 10 the next day, and they forced it open. Vinegar, and the slapping of wrists and burnt feathers proving of no avail, some one ran to ‘phone for an ambulance.

In due time it backed up to the door with much gong-clanging, and the capable young medico, in his white linen coat, ready, active, confident, with his smooth face half debonair, half grim, danced up the steps.

«Ambulance call to 49,» he said briefly. «What’s the trouble?»

«Oh, yes, doctor,» sniffed Mrs. Parker, as though her trouble that there should be trouble in the house was the greater. «I can’t think what can be the matter with her. Nothing we could do would bring her to. It’s a young woman, a Miss Elsie—yes, a Miss Elsie Leeson. Never before in my house—«

«What room?» cried the doctor in a terrible voice, to which Mrs. Parker was a stranger.

«The skylight room. It—

Evidently the ambulance doctor was familiar with the location of skylight rooms. He was gone up the stairs, four at a time. Mrs. Parker followed slowly, as her dignity demanded.

On the first landing she met him coming back bearing the astronomer in his arms. He stopped and let loose the practised scalpel of his tongue, not loudly. Gradually Mrs. Parker crumpled as a stiff garment that slips down from a nail. Ever afterward there remained crumples in her mind and body. Sometimes her curious roomers would ask her what the doctor said to her.

«Let that be,» she would answer. «If I can get forgiveness for having heard it I will be satisfied.»

The ambulance physician strode with his burden through the pack of hounds that follow the curiosity chase, and even they fell back along the sidewalk abashed, for his face was that of one who bears his own dead.

They noticed that he did not lay down upon the bed prepared for it in the ambulance the form that he carried, and all that he said was: «Drive like h**l, Wilson,» to the driver.

That is all. Is it a story? In the next morning’s paper I saw a little news item, and the last sentence of it may help you (as it helped me) to weld the incidents together.

It recounted the reception into Bellevue Hospital of a young woman who had been removed from No. 49 East — street, suffering from debility induced by starvation. It concluded with these words:

«Dr. William Jackson, the ambulance physician who attended the case, says the patient will recover.»

Parlour — սրահ

Lumber — փայտանյութ

Coal — ածուխ

Halt — դադարեցնել

Crawl — սողալ

Fragily — փխրուն

Murmure — տրտնջալ

Faintly — թույլ

Twinkle — շողալ

Constellation — համաստեղություն

Starvation — սով

Debility — թուլություն

La guerra terrible en Nagorno Karabaj

Hola, me llamo Inga. Soy alumna del Complejo Educativo de Mhitar Sebastaci. Ahora quisiera hablar sobre la situación presente en Armenia.

El 27 de septiembre empezó la guerra entre Azerbaiyán y Armenia. Azerbaiyán empezó esta guerra y atacó a Nagorno Karabaj, también conocido como Artsakh.

Nuestros muchachos en la frontera hacen su trabajo a la perfección y no dejan que el enemigo nos quité ni un centímetro de nuestra tierra. Azerbaiyán miente a todo el mundo diciendo que Nagorno Karabaj pertenece a ellos. Ellos simplemente no pueden entender que Nagorno Karabaj es y siempre ha sido territorio armenio, donde vive la gente armenia. Azerbaiyán también dice que Armenia atacó la primera. Eso es otra mentira más, que no tiene nada que ver con la realidad.

Actualmente la gente inocente de Artsakh está atacada por Azerbaiyán. Hase dos semanas Stepanakert, la capital de Nagorno Karabaj está bombardeada . Lo mismo pasa en otras ciudades de Arcakh.

Azerbaiyán tiene todo el apoyo de Turquía. Turquía es otro enemigo de Armenia y Artsakh, que ahora está usando esta guerra para atacar a Armenia también. Una ciudad en Armenia, Vardenis, ya ha sido bombardeada muchas veces

Ahora nosotros tenemos que pelear con dos países, Azerbaiyán y Turquía. Eso no es guerra por el territorio, sino por el derecho de vivir. Turquía está planeando otro genocidio contra la gente armenia, como en el año 1915.

Los armenios lo único que queremos es vivir en paz en nuestra tierra natal, pero nuestros enemigos no pueden tolerarlo.

Lo único que les pedimos es que hablen de esta situación, que muestren su apoyo a Armenia y Artsakh, que no se queden callados y con eso vayan a evitan otra tragedia.

Ճամփորդություն դեպի Սիսիան

Մեր ճամփորդությունը դեպի Սիսիան սկսվեց վաղ առավոտյան։ Այն բաղկացած էր երկու` հետաքրքիր և բազմաթիվ զարմանահրաշ վայրերով լի օրերից։

Ճամփորդության առաջին օրը սկսվեց վաղ առավոտյան։ Մեր առաջին կանգառը էր Շաքեի ջրվեժը, որը բոլորիս հիացրեց իր անիրական գեղեցկությամբ։ Մենք որոշ ժաման մնացինք ջրվեժի մոտ, այնուհետև շարունակեցինք մեր ճանապարհը։

Այս ճամփորդությաան շրջանակներում մենք նաև այցելեցին մի շարք վանքեր։ Այդ վանքերն էին Որոտնավանքը, Թանահատի Կարմիր վանքը, և Սիսավանքը։ Վանքերից յուրաքանչյուրը յուրովի գեղեցիկ և տպավորիչ էր բոլորիս համար։

Ճամփորդության առաջին օրը այցելած վայրերից մեկն էր նաև Տոլորսի ջրամբարը։ Այցի ժամանակ մենք նաև նավարկելու հնարավորություն ունեցանք, ինչը նույնպես անմոռանալի տպավորությունների առիթ էր։ Տոլորսի ջրամբարը բոլորիս գերեց ոչ միայն իր գեղեցկությամբ, այլ նաև հետաքրքիր ու յուրահատուկ պատմությամբ, որը մինչ այդ անհայտ էր մեզ համար։

Աղի Տուի հուշարձանը մեր այցելած վայրերից էր։ Այն նույնպես բոլորիս զարմացրեց իր գեղեցկությամբ և հետաքրքիր պատմությամբ։

Հուշարձանին հաջորդեց Մելիք Թանգու կամուրջը, որը ոչ պակաս յուրահատուկ և գեղեցիկ էր։ Կամուրջից բացվում է չնաշխարհիկ տեսարան, որը հիացմունք է առաջացնում յուրաքանչյուրի մոտ։

Այսքանով մեր ճամփորդության առաջին օրը մոտեցավ իր ավարտին։ Օրվա վերջում մեզ հյուրընկալեց Vorotnavan Resort հյուրատունը, որտեղ մեր հանգստյան ժամերը անցկացնելու և գիշերելու հնարավորություն ունեցանք։

Ճամփորդության երկրորդ օրը ոչ պակաս հաճելի ու հետաքրքիր էր։ Օրը սկսվեց բարձունքի հաղթահարումից։ Մենք բարձրացանք դեպի Որոտնաբերդ։ Բարձրանալով վեր մենք կարողացանք հիանալ այդտեղից բացվող զարմանահրաշ տեսարանով։ Լինելով արդեն վերևում բոլորս միասին ասացինք Եղիշե Չարենցի <<Ես իմ անուշ Հայաստանի>> բանաստեղծությունը և շնորհավորեցինք մեր հայրենիքի տոնը։

Մեր ճամփորդության վերջինն կանգառը դարձավ Զորաց քարեր մեգալիթյան կառույցը։ Քարերից յուրաքանչյուրը չքնաղ էր և ուներ շատ հետաքրքիր և նմանը չունեցող ձև։ Ամբողջ կառույցը զարմանահրաշ գեղեցկություն և յուրահատկություն ուներ։ Տեսնելով այս կառույցը պարզապես անհնարին է անտարբեր մնալ։

Այսքանով ավարտվեց մեր ճամփորդությունը դեպի Սիսիան։ Ճամփորդություն,որը, վստահ եմ, դեռ շատ երկար կմնա բոլորիս հիշողություններում։

Սյունիք, Սիսիան. Մշակութային արժեքներ


Որոտնաբերդը այժմ ավերակ է։ Ունի հյուսիս-արևմուտք — հարավ-արևելք ձգվածությամբ թամբի ձև։ Երեք կողմից երիզված է Որոտան գետի անդնդախոր կիրճով, պարսպապատված է եղել միայն հարավ-արևմուտքից։ Հարավ-արևելքում, ընդհանուր տարածքից մոտ 50մ բարձր (նույնպես երեք կողմից շրջապատված գահավեժ ժայռերով), միջնաբերդն է։ Վերջինիս հյուսիս-արևմուտքում կառուցված է կրաշաղախով և բազալտե խոշոր կիսամշակ քարերով երկտակ պարիսպը, որի հարավ-արևմուտքում եղել է բերդի հետ կապող կամարակապ դարպասը։ Միջնաբերդի արևելյան մասում կան կիսաշրջանաձև պատով դիտաշտարակի, մատուռի մնացորդներ։

Աղիտուի հուշարձան

Աղիտուի հուշարձանի առաջին հարկաբաժինը սրբատաշ երանգավոր քարերից կառուցված երկու կամարակապ խորշերով ու հարթ ծածկով սրահ է, որի տակ ամփոփված են զոհվածների աճյունները։ Հարթակի կենտրոնական մասում բարձրանում են ուղղանկյուն մույթերի և ութանիստ սյան վրա հենված ճոխ զարդաքանդակներով պսակված եռամաս կամարաշարքը։ Մահարձանի շրջակայքը հարուստ է հնագիտական հուշարձաններով, որոնք վկայում են, որ այստեղ հեթանոսական շրջանի պաշտամունքային կառույց է եղել։ Վաղ քրիստոնեության շրջանում կառույցը ավերվել է, իսկ դրա տեղում կառուցվել է եկեղեցին։ 10-11-րդ դարերում նույն եկեղեցու տեղում Սյունիքի Սմբատ թագավորի կողմից նոր եկեղեցի է կառուցվել, որն ավերվել է հրդեհից։

Մելիք Թանգու կամուրջը

Մելիք Թանգու կամուրջը գտնվում է Սիսիանից մոտ 20 կմ արևելք: Կամուրջը կառուցվել է 1855 թվականին Սյունիքի Մելիք Թանգու կողմից Որոտան գետի վրա Որոտնաբերդի փլատակներից ներքև գտնվող կիրճում։ Բերդը բազմիցս գրավվել և ազատագրվել է 450 թվականին Վարդան Մամիկոնյանի կողմից։ 18-րդ դարում ազատագրվել է Մելիք Բաղրուց Դավիթ Բեկի կողմից։

Մելիք Թանգու կամուրջը ընդգրկված է Որոտանի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկում:

Զորած քարեր

Զորած քարերը մեգալիթյան կառույց է, որը տեղակայված է պետության կողմից պահպանվող հատուկ տարածքում՝ Սյունիքի մարզի Սիսիան քաղաքի մոտ։ Քարահունջը բաղկացած է մի քանի խումբ կառույցներից և առանձին քարերից, որոնք միասին կազմում են մեգալիթյան մոնումենտը։ Քարերը բազալտից են, որոնց բարձրությունը տատանվում է 0,5-ից մինչև 3 մ, իսկ զանգվածը՝ մինչև 10 տոննա։ Քարերի մեծ մասը պահպանվել է, չնայած էրոզիայի ենթարկվելու պատճառով ծածկված են քարաքոսերով։ Անցքերը ավելի լավ են պահպանվել։ Կան նաև կոտրված քարեր։ Քարահունջի քարերը բերվել են մոտակա Դար գետի ձորի քարհանքից, բարձրացվել և տեղափոխվել են հյուսված պարաններով ու լծկան կենդանիների միջոցով։

Աղբյուրներ` FindArmenia, Onewaytour

Ծամփորդություն դեպի Գյումրի

Մեր ճամփորդությունը դեպի Գյումրի սկսվեց Իտալիայի պատվո հյուպատոսի հետ հանդիպումից։ Հանդիպումը պատվո հյուպատոսի` Անտոնի Մոնտալտոյի հետ, անցավ շատ լավ։ Մենք նրա հետ ունեցանք շատ հետաքրքիր և հագեցած զրույց, որի ընթացքում նրան ուղղեցինք մեզ հուզող բոլոր հարցերը։

Հանդիպման ավարտին մենք նաև հնարավորություն ունեցանք այցելել Կերամիկայի թանգարանը։ Այնտեղ տեսանք կերամիկայից պատրաստված գեղեցկագույն ձեռքի աշխատանքներ, որոնք մեծ տպավորություն թողեցին բոլորիս վրա։

Մեր ճամփորդության հաջորդ կանգառն էր Արեգակ ներառական փուռը։ Այնտեղ մենք համտեսեցինք Գյումրիում պատրաստված ուտելիք և մի փոքր հանգստացանք։ Ինչպես նաև իմացանք փռի բարեգործական գործունեության մասին, ինչը ևս շատ զարմացրեց և տպավորեց բոլորիս։

Մի փոքր հանգստից հետո բոլորս ժամանակ ունեցանք քաղաքով թափառելու և Գյումրին բացահայտելու համար։ Մենք զբոսնեցինք քաղաքի փողոցներով և հիացանք Գյումրիի զարմանահրաշ գեղեցկությամբ։

Զբոսանքից հետո մենք այցելեցինք Սթիլ գրաֆիկայի թանգարանը, որտեղ տեսանք բազմաթիվ նկարներ և քանդակներ։ Թանգարանը օգնում է երիտասարդ տաղանդավոր արտիստներին, ցուցադրելով նրանց աշխատանքը։ Այս փաստն իհարկե հաճելիորեն զարմացրեց և ուրախացրեց մեզ։

Ծամփորդության վերջում այցելեցինք Արտակ Թադևոսյանի արվեստանոց, որտեղ տեսանք փամփուշտից պատրաստված զարդեր։ Զարդերին նայելով նույնիսկ դժվար էր պատկերացնել, որ դրանք պատրաստված են փամփուշտներից, քանի որ իսկապես գեղեցիկ էին։ Զարդերը ցույց տալով Արտակ Թադևոսյանը նաև պատմեց այս զարդերի ստեղծման և իր անցած ուղղու մասին։

Այսքանով ավարտվեց մեր ճամփորդությունը դեպի Գյումրի։ Մենք հնարավորություն ունեցանք այցելել զարմանահրաշ վայրեր և հանդիպել մեծանուն ու տաղանդավոր մարդկանց։ Ճամփորդությունը լի էր բազմաթիվ անակնկալներով ու բացահայտումներով։ Վստահ եմ, որ այս ճամփորդությունը հաճելի էր մեզ համար և դեռ երկար կմնա բոլորիս հիշողություններում։

Շնորհավորանքներ կրթահամալիրի բարեկամ Ինիգո Գարսեսից

Ողջու՛յն, տիա՛ր Բլեյան։

Շնորհավորում եմ ձեր ծննդյան տարեդարձը։ Ձեզ գրկում եմ այստեղից` Իսպանիայից։ Ուզում եմ ասել, որ Ձեզ շատ եմ կարոտել։

Մի տարի առաջ ես այդտեղ էի«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրում Ձեզ հետ, Ձեզ շատ եմ կարոտում ,և դուք իմ սրտում եք։

Տեսե՛ք, այստեղ է Պաչուկոն, որը, կարծում եմ, նույնպես հիշում է Ձեզ։ Հուսանք ՝ շուտով կկարողանանք կրկին հանդիպել։ Հուսով եմ, որ բոլորը լավ են։ Պինդ գրկում եմ բոլորիդ, և հատկապես Ձեզ։

Մեծ սիրով կարող եմ ասել, որ Հայաստանն իմ սրտում է։ Ահա, այստեղ է վերնաշապիկը, որի վրա գրված է <

Համբուրում եմ, շնորհակալ եմ ամեն ինչի համար։

Այսօրվա շրջայցի մասին

Այսօր առավոտյան ժամը 10-ին շրջայց կատարեցինք կրթահամալիրով։ Մեր շրջայցը սկսվեց կրթահամալիրի մայր դպրոցից։ Շրջայցի ժամանակ քայլելու հետ մեկտեղ նաև խոսվեց կրթահամալիրի կատարած աշխատանքի և մոտ ապագայում կատարվելիք ծրագրերի մասին։ Այժմ մի փոքր ավելի մանրամասն կխոսեմ դրանց մասին։

Կրթահամալիրի ջանքերով վերջին տարիներին բազմաթիվ նախագծեր են իրականացվել և շարունակում են իրականացվել մինչ օրս։ Այդ նախագծերից մեկը ճանապարհների բարեկարգումն է։ Կրթահամալիրը բարեկարգել է ճանապարհները դրանք դարձնելով ողորկ և երեկոյան ժամերին լուսավորված։ Այժմ Ճանապարհը անվտանգ և հասանելի է սովորողների, այդտեղի բնակիչների, հաշմանդամ մարդկանց և առհասարակ բոլորի համար։

Մոտ ապագայում իրականացվող ծրագրերից մեկն է տարածքի կանաչապատումը։ Կրթահամալիրը դեմ է ասֆալտապատ տարածքներին և առաջարկում է ասֆալտի փոխարեն կանաչով պատել մեզ շրջապատող տարածքը։ Սա այլընտրանք է, որը շատ ավելի առողջարար, հաճելի և գեղեցիկ է բոլորի համար։ Այս ծրագիրը արդեն իսկ իրականացվում է կրթահամալիրը շրջապատող որոշ տարածքներում։ Այսպիսով կրթահամալիրը ստեղծում է պուրակներ և պուրակային ուղիներ սովորողների և այդտեղի բնակիչների համար։

Մյուս` ոչ պակաս կարևոր ծրագրերից է, հեծանվորդների համար ուղի հատկացնելը։ Ուղի, որը նախատեսված կլինի միայն հեծանվորդների համար, որտեղ մեքենաներ չեն լինի։ Ինչպես նաև հեծանվաուղու կողքին կլինի հետիոտների համար ուղի, որը ևս հարմար և անվտանգ կլինի քայլողների համար։

Շրջայցի շրջանակներում նաև քայլեցինք սարալանջով։ Այժմ այնտեղ իրենց տեղն են գտել խաղողի այգիները, որոնք գեղեցկացնում են միջավայրը և հետագայում օգտագործվում կրթահամալիրի գինեգործության աշխատանքների համար։ Սարալանջը նաև զարդարում են կրթահամալիրի քանդակագործների կողմից պատրաստված քանդակները։ Հետագայում այդ քանդակների շարքը կհամարվի ևս մեկով` Ծովինարի քանդակով, որը էլ ավելի կգեղեցկացնի տարածքը։

Այսօրվա շրջայցը ավարտեցինք Գեղարվեստի դպրոցում։ Այնտեղ քննարկվեցին կրթահամալիրի համար մի շարք կարևոր հարցեր։ Իհարկե քննարկվեց նաև կրթահամալիրի կողմից կազմակերպված հակահամաճարակային միջոցառումները, որոնք անհրաժեշտ են երկրում տիրող ներկայիս դրության ժամանակ։

Կրթահամալիրը արդեն երկար տարիներ բարեփոխումներ է կատարում և ավելի լավ ապագա ստեղծում սովորողների, ծնողների, բնակիչների և մնացած բոլոր-բոլորի համար։ Կարծում եմ, որ բոլոր այդ իրականացված և առաջիկայում իրականացվելիք աշխատանքները հաջողված են և փոխում են բոլորիս կյանքը դեպի լավը։

«Մուտք Ավագ դպրոց» առցանց բաց ասուլիսի մասին

Հունիսի 9-ին` ժամը 13:00, Teams հարթակում, տեղի ունեցավ <<Մուտք ավագ դպրոց>> առցանց բաց ասուլիսը։

Ասուլիսի մասնակիցներն էին ավագ դպրոցի սովորողները։ Մասնակիցներից մեկն էի նաև ես։

Մասնակիցներից յուրաքանչյուրիս տրված էր 2-3 րոպե տևողությամբ ժամանակ։ Այդ ժամանակահատվածում մենք ներկայացրեցինք մեր ամենից հաջողված նախագծերը, ընտանեկան դպրոցը և այս պահին իրականացվող նախագիծը։ Ինչպես նաև խոսեցին կրթահամալիրում սովորելու ընթացքում ունեցած ձեռքբերումների և դժվարությունների մասին։ Նաև պատմեցին կրթահամալիրում իրականացվող ճամփորդությունների մասին։

Յուրաքանչյուրիս խոսքի վերջում նաև խորհուրդ տվեցինք մեր կրթահամալիր նոր մուտք գործող սովորողներին։

Այնուհետև հարցեր ուղղեցինք կրթահամալիր նոր եկած սովորողներին։

Պատասխանելով մեր հարցերին կրթահամալիր նոր մուտք գործող սովորողները արտահայտեցին իրենց կարծիքը։ Նաև խոսեցին իրենց տպավորությունների և ակնկալիքների մասին։

Ասուլիսը տեվեց 45 րոպե և կարծում եմ շատ հետաքրքիր եղավ բոլորիս համար։ Այս ասուլիսի շնորհիվ մենք հնարավորություն ունեցանք ծանոթանալ մեր կրթահամալիրի նոր սովորողների հետ և մի փոքր ավելի մոտիկից ճանաչել նրանց։


<<Հետապնդվող>> ֆիլմը 2014 թվականի ամերիկյան քրիստոնեական դրամա է։ Այս ֆիլմի սցենարը գրվել և նկարահանվել է Դանիել Լուսկոյի կողմից։ Ֆիլմում նկարահանված դերասաններն են Ջեյմս Ռեմառը, Բրյուս Դավիսոնը, Դեան Սթոքվելլը, Ռաուլ Թրուջիլլօն, Ֆրեդ Թոմսոնը, Բրեդ Սթայնը, Դավիթ Հաուսը և Թամաթա Շաունը։ Ֆիլմի պրեմիերան տեղի է ունեցել 2014 թվականի հուլիսի 18-ին։

Նախկինում թմրամոլ եղած մի մարդ և Ամերիկայի առաջատար ավետարանիչ Ջոհն Լութերը դեմ են գնում Սենատոր Դոնալդ Հերիսոնսի <<Հավատ և արդարություն>> օրինագծին։ Այդ օրինագիծը թույլ չէր տա, որպեսզի քրիստոնյաները ասեին, որ իրենք ունեն մի ճշմարտություն։ Լութերին ոչնչացնելու և օրինագծի ընդունումը հաստատելու համար Հերիսոնը նրան թակարդն է գցում։ Հարիսոնի այդ արարքի պատճառով Լութերին մեղադրում են անչափահաս աղջկա բռնաբարության և սպանության մեջ։

Ֆիլմը կարող եք դիտել այստեղ։

Մադամ Սակուի։ Ակրոբատ

Ֆրանսիական հեղափոխության շրջանում կար մի փոքրիկ և ուժեղ աղջիկ, որը երազում էր պարանի վրայով քայլելու մասին։ Մարգարիտայի հայրը ակրոբատ էր, բայց հեղափոխության ժամանակ ոչ ոք գումար չուներ կրկեսի դերասանների համար, դրա համար էլ նա օգտագործեց իր տնային միջոցները և հուսով էր, որ իր աղջիկը կմոռանա իր երազանքների մասին։

Բայց Մարգարիտան վճռորոշ էր։

Փնտրեց ընտանիքի մի հին ընկերոջ, կրկեսում իր հոր եղած ժամանակ, և աղաչեց որպեսզի նա իրեն գաղտնի վարժեցնի։ Մարգարիտան ֆանտաստիկ էր։ Նա ռարին անգամ ելույթ ունեցավ տասնմեկ տարեկան հասակում։ Հանդիսատեսը բղավեց երբ տեսավ նրան իրենց գլխավերևում պարանի վրա պահելիս։ Ինչպիսի անհավանական հավասարակշռություն։ Ինչպիսի շարժունություն։ Ինչպիսի ուժ։ Դա ակնթարթային հաջողություն էր։

Նրա ընտանիքը կրկեսային ընկերություն կազմեց, որում Մարգարիտան աստղն էր, և նրանք ներկայացան ամբողջ Ֆրանսիայում։ Տասնութ տարեկան հասակում Մարգարիտան ճանաչեց մի մեծ ակրոբատի’ Խուլիան Սակուիին։ Նրանք սիրահարվեցին և ամուսնացան, և Մարգարիտան որոշեց դառնալ Մադամ Սակուի։

Մադամ Սակուին գիտեր, որ նրան վիճակված էր մեծ բաների հասնել։ Իր կարիերայի գագաթնակետին նա ելույթ ունեցավ Փարիզում’ հայտնի Տիվոլիի Այգիներում’ քայլելով թեքված պարանի վրա մինչդեռ արհեստական կրակը վառվում էր իր շուրջը։ Նույնիսկ Նապոլեոնը’ Ֆրանսիայի կայսրը, գերված էր և նա շոու պատրաստեց պայքարում իր հաղթանակը տոնելու համար։

Նրա ավելի համարձակ սխրանքն էր քայլել պարանի վրա` Նոտրե Դամե տաճարի աշտարակների միջև` տասնյակ մետր բարձրության վրա։ Նա դարձավ մի ցնցող աստղ Փարիզի երկնքում, և նրա ելույթները հիշվում են մինչ օրս որպես արժեքի ու տաղանդի արտառոց ներկայացումներ։

Թարգմանություն <<Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes>> գրքից

Ինգա Բաբայան